ΕΑΔΗΣΥ 1661/2026: Μη νόμιμη η εκ των υστέρων θεραπεία πλημμελειών ιδιωτικών εγγράφων με γενική υπεύθυνη δήλωση – Τα όρια εφαρμογής του άρθρου 102 ν. 4412/2016

ΕΑΔΗΣΥ 1661/2026: Μη νόμιμη η εκ των υστέρων θεραπεία πλημμελειών ιδιωτικών εγγράφων με γενική υπεύθυνη δήλωση – Τα όρια εφαρμογής του άρθρου 102 ν. 4412/2016

Με την υπ’ αριθ. 1661/2026 απόφαση του 1ου Κλιμακίου της Ενιαίας Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) έγινε δεκτή προδικαστική προσφυγή κατά απόφασης κατακύρωσης δημόσιου διαγωνισμού, με κρίσιμο νομικό ζήτημα τη δυνατότητα εκ των υστέρων υποβολής υπεύθυνης δήλωσης περί ακρίβειας ιδιωτικών εγγράφων, στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 102 του ν. 4412/2016.
Η υπόθεση αφορούσε διαγωνισμό του Δήμου Λαρισαίων για την προμήθεια εξοπλισμού πολιτικής προστασίας. Κατά την αξιολόγηση της τεχνικής προσφοράς οικονομικού φορέα, η Επιτροπή Διαγωνισμού διαπίστωσε ότι ιδιωτικά έγγραφα δεν είχαν υποβληθεί σύμφωνα με τους νόμιμους τρόπους που προέβλεπε ο όρος 2.4.2.5 της Διακήρυξης.
Κατόπιν σχετικής πρόσκλησης, ο οικονομικός φορέας υπέβαλε μεταγενέστερα ενιαία υπεύθυνη δήλωση περί ακρίβειας των ιδιωτικών εγγράφων και των τεχνικών φυλλαδίων της προσφοράς του. Η Επιτροπή θεώρησε ότι με τη δήλωση αυτή θεραπεύθηκαν οι διαπιστωθείσες πλημμέλειες και έκανε δεκτή την προσφορά. Η ΕΑΔΗΣΥ έκρινε ότι η αποδοχή της μεταγενέστερης υπεύθυνης δήλωσης δεν ήταν νόμιμη.
Ειδικότερα, επισημάνθηκε ότι, σύμφωνα με τα άρθρα 80 παρ. 13 και 92 παρ. 8 του ν. 4412/2016, σε συνδυασμό με τον όρο 2.4.2.5 της Διακήρυξης, τα ιδιωτικά έγγραφα πρέπει να υποβάλλονται με έναν από τους προβλεπόμενους νόμιμους τρόπους. Στην περίπτωση υποβολής απλών αντιγράφων, προβλέπεται η συνυποβολή υπεύθυνης δήλωσης περί της ακρίβειάς τους.
Κατά την κρίση της Αρχής, η μεταγενέστερη υπεύθυνη δήλωση δεν αποτελούσε απλή αποσαφήνιση ήδη νομίμως υποβληθέντος στοιχείου, αλλά το αναγκαίο συμπληρωματικό δικαιολογητικό με το οποίο επιχειρήθηκε να καταστεί για πρώτη φορά νόμιμη η υποβολή ιδιωτικών εγγράφων που είχαν αρχικώς κατατεθεί ως απλά ηλεκτρονικά αντίγραφα.
Ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η απόρριψη του ισχυρισμού της αναθέτουσας αρχής ότι η αρχική αναφορά της Επιτροπής σε πλημμελώς υποβληθέντα ιδιωτικά έγγραφα οφειλόταν σε απλή παραδρομή. Η ΕΑΔΗΣΥ έκρινε ότι επρόκειτο για συγκεκριμένη αξιολογική κρίση, η οποία συνδεόταν άμεσα με τη διαδικασία συμπλήρωσης που ακολούθησε.
Περαιτέρω, διευκρινίστηκε ότι η απαλλαγή των αμιγώς τεχνικών φυλλαδίων από την υποχρέωση μετάφρασης στην ελληνική γλώσσα δεν συνεπάγεται απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής υπεύθυνης δήλωσης περί ακρίβειας, όταν πρόκειται για ιδιωτικά έγγραφα που υποβάλλονται ως απλά αντίγραφα.
Παράλληλα, η Αρχή διαπίστωσε πλημμελή αιτιολογία της αποδοχής της προσφοράς, καθώς από το Πρακτικό της Επιτροπής δεν προέκυπτε ποια συγκεκριμένα ιδιωτικά έγγραφα παρουσίαζαν πλημμέλειες, ποια ήταν η φύση αυτών και για ποιον λόγο η μεταγενέστερη γενική υπεύθυνη δήλωση θεωρήθηκε επαρκής για τη θεραπεία τους.
Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, η ΕΑΔΗΣΥ έκανε δεκτό τον σχετικό λόγο της προδικαστικής προσφυγής και, με την υπ’ αριθ. 1661/2026 απόφασή της, ακύρωσε την προσβαλλόμενη πράξη κατακύρωσης και απέρριψε την ασκηθείσα παρέμβαση.
Η νομική σημασία της απόφασης
Η απόφαση αναδεικνύει τα όρια εφαρμογής του άρθρου 102 του ν. 4412/2016 και επιβεβαιώνει ότι η δυνατότητα συμπλήρωσης και αποσαφήνισης προσφορών δεν είναι απεριόριστη. Η εφαρμογή της διάταξης οφείλει να συμβιβάζεται με την αρχή της τυπικότητας, τη δεσμευτικότητα των όρων της Διακήρυξης και τις αρχές της ίσης μεταχείρισης και της διαφάνειας. Η εκ των υστέρων υποβολή γενικής υπεύθυνης δήλωσης δεν μπορεί, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, να θεραπεύσει την αρχική μη νόμιμη υποβολή ιδιωτικών εγγράφων, όταν η δήλωση αυτή αποτελεί το πρώτον το αναγκαίο στοιχείο για την αποδοχή τους. Η κρίση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρακτική εφαρμογή των διατάξεων περί δικαιολογητικών συμμετοχής και τεχνικών προσφορών, καθώς και για τον προσδιορισμό των ορίων μεταξύ επιτρεπτής συμπλήρωσης και ανεπίτρεπτης εκ των υστέρων θεραπείας πλημμελειών.
ΕΑΔΗΣΥ, απόφαση 1661/2026, 1ο Κλιμάκιο, 7 Οκτωβρίου 2026, ιδίως σκέψεις 11–18.