Δυνατότητα υποδιαίρεσης της σύμβασης σε τμήματα
Δυνατότητα υποδιαίρεσης της σύμβασης σε τμήματα
Η υποδιαίρεση ή μη της σύμβασης προμήθειας τροφίμων σε επιμέρους τμήματα – Διακριτική ευχέρεια της αναθέτουσας αρχής και όρια του ακυρωτικού ελέγχου – Απόφαση 506/2026 Διοικητικού Εφετείου Αθηνών
Η νομολογία του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών επιβεβαιώνει ότι η υποδιαίρεση δημόσιας σύμβασης σε τμήματα δεν αποτελεί υποχρέωση της αναθέτουσας αρχής, αλλά ζήτημα που ανήκει κατ’ αρχήν στη διακριτική της ευχέρεια. Η επιλογή να μη διαιρεθεί η σύμβαση είναι νόμιμη, εφόσον στα έγγραφα της σύμβασης παρατίθενται με σαφήνεια οι βασικοί λόγοι που την υπαγόρευσαν και δεν παραβιάζονται οι αρχές της ίσης μεταχείρισης, της διαφάνειας και της αναλογικότητας.
Στην κρινόμενη υπόθεση, ο αιτών προσέβαλε τη διακήρυξη Δήμου για την προμήθεια τροφίμων και φρέσκου γάλακτος τετραετούς διάρκειας, υποστηρίζοντας ότι η αναθέτουσα αρχή όφειλε να είχε υποδιαιρέσει τη σύμβαση σε επιμέρους τμήματα, ανάλογα με το είδος των προς προμήθεια ειδών, ώστε να διευρυνθεί ο ανταγωνισμός και να καταστεί δυνατή η συμμετοχή μικρότερων οικονομικών φορέων.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η αίτηση ακύρωσης έπρεπε να απορριφθεί, διότι η αιτιολογία της διακήρυξης κρίθηκε επαρκής και νόμιμη. Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η επιλογή ενιαίας ανάθεσης στηρίχθηκε σε λόγους που συνδέονται με την ανάγκη ενιαίου συντονισμού, κοινής επίβλεψης και συνεχούς αναπρογραμματισμού των παραδόσεων σε πολλαπλά σημεία των κοινωνικών δομών του Δήμου, με σκοπό την απρόσκοπτη καθημερινή σίτιση παιδιών, ηλικιωμένων και ευάλωτων νοικοκυριών. Συνεκτιμήθηκαν ακόμη η αποφυγή τεχνικών δυσχερειών και καθυστερήσεων από την ύπαρξη πολλών αναδόχων, η μείωση του διοικητικού κόστους και η επιδίωξη καλύτερου επιχειρησιακού συντονισμού κατά την εκτέλεση της σύμβασης.
Περαιτέρω, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι αιτιάσεις του αιτούντος περί αδικαιολόγητου περιορισμού του ανταγωνισμού και αποκλεισμού των μικρομεσαίων επιχειρήσεων προβάλλονταν αορίστως και αναποδείκτως, ενώ έλαβε υπόψη ότι η διακήρυξη παρείχε τη δυνατότητα συμμετοχής είτε με στήριξη στις ικανότητες τρίτων είτε μέσω ενώσεων οικονομικών φορέων. Τόνισε, επίσης, ότι οι ισχυρισμοί με τους οποίους ο αιτών επιχειρούσε ουσιαστικά να επιβάλει διαφορετικό σχεδιασμό της διαδικασίας ανάθεσης αφορούσαν τη σκοπιμότητα της διοικητικής επιλογής και όχι τη νομιμότητά της, η οποία μόνο ελέγχεται ακυρωτικώς.
Τίθεται το επίμαχο χωρίο της απόφασης:
«…η παρατεθείσα στο κείμενο της διακήρυξης αιτιολόγηση της ενιαίας δημοπράτησης της σύμβασης είναι προσήκουσα και επαρκής, διότι από αυτήν προκύπτουν, αναλυτικά και με σαφήνεια, οι πραγματικές και νομικές καταστάσεις που εκτιμήθηκαν από την αναθέτουσα αρχή και επέβαλαν, κατά την κατ’ αρχήν ανέλεγκτη προς τούτο κρίση της, τη μη υποδιαίρεση της σύμβασης σε περισσότερα τμήματα…».
«Συγκεκριμένα, η επιλογή της αναθέτουσας αρχής να προκηρύξει ενιαία διαγωνιστική διαδικασία έγινε μετά από στάθμιση ως σοβαρού του κινδύνου να μην επιτευχθεί η ορθή εκτέλεση και λειτουργία της σύμβασης, εξ αιτίας της ανάγκης συντονισμού περισσότερων αναδόχων στο πλαίσιο του ίδιου συνολικού επιδιωκόμενου αποτελέσματος…».
«…όλοι δε οι ισχυρισμοί με τους οποίους ο αιτών κατά βάση επιχειρεί να προκαθορίσει την αυτοτέλεια των τμημάτων της σύμβασης και να καταστρώσει τη διαδικασία με βάση ίδια κριτήρια, άλλα από αυτά που η αναθέτουσα αρχή νομίμως προσδιόρισε ως συντρέχοντα, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι, όπως προβάλλονται, κατατείνουν στην αμφισβήτηση της, ακυρωτικώς ανέλεγκτης, σκοπιμότητας της αναθέτουσας αρχής για την ενοποίηση της προμήθειας…».
«…και τα υποστηριζόμενα από τον αιτούντα ότι η ένδικη ενιαία δημοπράτηση ευνοεί τις μεγάλες επιχειρήσεις της οικείας αγοράς και θέτει εκ ποδών της διαγωνιστικής διαδικασίας τις μικρομεσαίες, προβάλλονται, προεχόντως, αορίστως και αναποδείκτως…».
